....จากสนามบินดอนเมืองเมื่อวันที่ 26 ก.ย. 2549 เวลา 7.30 น.....

.

.

ขอบคุณทุกคนที่มาส่งมากๆเลยนะ >/\<มากันเยอะจนเราตกใจ(แต่ดีใจมากๆ)
ขอโทษด้วยจริงๆที่ยังไม่ได้ทันได้ลากันดีๆ เราก็ต้องรีบเข้าเกทไปซะแล้ว

ขอบคุณสำหรับของขวัญทุกชิ้นด้วยน้า^^ มาถึงนี่แล้วได้ใช้ทันทีเลยล่ะ

.

.

เข้าเกทไปทั้งน้ำตา...ยังดีที่มีออมไปด้วยเป็นเพื่อน^^ 6ชั่วโมงบนเครื่องบินเลยผ่านไปไวเหมือนโกหก
ตอนใกล้จะถึงนาริตะแล้วเพิ่งจะรู้สึกตัวว่า...นี่เราได้มาเรียนที่ญี่ปุ่นแล้วจริงๆหรอเนี่ย?

.

.

มาถึงที่สนามบินนาริตะโดยสวัสดิภาพ ผ่านต.ม.กันสบายๆไม่มีปัญหาอะไร
พอออกประตูมาก็เจอป๋าจินที่มารอรับอยู่เลย^^ ออมแยกขึ้นรถไฟไปอีกทางนึง
ส่วนเราป๋าจินช่วยพาไปส่งที่หอ คราวนี้แหละได้เจอวันนรกแตกจริงๆมิรู้ลืม - -"

ตอนแรกยังชิวๆ....ลากกระเป๋าสบายๆขึ้น Narita Express เข้าตัวเมือง
แต่พอลงรถไฟที่ Shinjuku แล้ว.....ฝนเจ้ากรรมดันตก!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

คราวนี้ล่ะน้ำหนักกระเป๋าที่แบกมากว่า 45kg ไม่รวมกระเป๋าสะพายเริ่มออกฤทธิ์แล้ว
ตอนอยู่บนเครื่องบินก็ได้กินแต่ข้าวเช้า ข้าวกลางวันกินขนมปังไปก้อนเดียว แรงถึกก็เลยหาย
(กองทัพมันต้องเดินด้วยท้องจิงๆนะ T^T)
ลากกระเป๋าท่ามกลางสายฝน T__T เปลี่ยนสายรถไฟ ข้ามถนน ขึ้นรถไฟ และระยะทางจากสถานีถึงที่หอก็ต้องเดินอีก 15 นาที แถมด้วยล้อกระเป๋าลากดันหลุดออกมา!!
แขนล่ำๆของช้านจะหักแล้ววววววว TT[]TT""""" รู้งี้ฟิตยกเวตล่วงหน้ามาดีกว่า

ซึ้งใจป๋าจินมากมาย T.T~ นี่ถ้าไม่มีป๋าช่วยถือกระเป๋า+นำทางให้ต้องตายแน่ๆ แต้งกิ้วหลายๆเด้อ
และในที่สุดเราก็ถึงหอจนได้ TwT/ ด้วยสภาพอนาถเปียกปอนสุดๆ
พอถึงปุ๊บเรียวโจวซัง(ผู้ดูแลหอ)ก็พาไปกินข้าวก่อนเลย (ช่างรู้ใจเดี๊ยนจริงๆ T3T~~~)
ทั้งที่หิวมากๆแต่กินข้าวไม่ค่อยลง แถมยังงงๆปลาทองๆอีก เค้าพูดยุ่นไฟแลบอธิบายอะไรก็ไม่รู้เยอะแยะ อย่างงงฮ่ะ @_@"

หอที่เราอยู่เป็นหอสำหรับคนญี่ปุ่นน่ะ ก็เลยมีคนต่างชาติไม่มากนัก ส่วนคนไทยก็มีเราแต่เพียงผู้เดียว ห้า~ห้า~ห้า XD มันส์กันล่ะคราวนี้ เรียวโจวซังก็พูดอังกฤษไม่ได้ด้วย

ก่อนจะเปิดเทอมในอาทิตย์หน้า เรายังไม่มีอะไรทำ ยกเว้นจัดการพวกเอกสารคนเข้าเมืองทั้งหลาย ก็เลยออกไปเที่ยวกับออม&จินทุกวันเลย ตารางเที่ยวอัดแน่นสุดๆ เดินกันน่องโป่งเลยแต่มันส์มากๆ เด๋วค่อยมาอัพแล้วกันนะ

.

.

ติดตามกะเหรี่ยงทั้งสองได้ใน Episode หน้านะจ๊ะ~

See you then!