.

แอบไปสูบรูปงานคอสตามบล๊อกต่างๆมาด้วยล่ะ >,<
หยกกะเฟย์สุดยอดเลย ยินดีด้วยยยยยย จะได้เจอกันที่ญี่ปุ่นไหมนะ

เห็นทีมแวมไพร์ไนท์ก็โซโฮก T[]T~~~ เห็นGeassก็อยากคอส T[]T~~~
พี่เมย์กลับเมืองไทยด้วย T[]T~~~เห็นรูปเพื่อนๆแต่ละคนแล้วคิดถึงโว้ยยยยย(ค่ะ)

.

ก่อนที่มันจะเพ้อไปกว่านี้...มาอัพสิ่งที่ดองเอาไว้ดีกว่า

.

Cosplay in Comicmarket#71
31.12.2006

ไม่พูดพร่ำทำเพลง แปะรูปโลดดดดด รีพอร์ตอ่านได้จากเอนทรี่เก่า

ลืมหน้าเจ้าของบล๊อกกันไปยังเอ่ย~?

ได้มาเยือนลานคอสเพลย์ที่ใฝ่ฝัน >w<~~~

เหยียบเข้าเขตปุ๊บ หันกล้องไปทางซ้าย ก็ประเดิมถ่ายกลุ่มแรกโดยไม่รีรอ

Cosplayer ที่นี่โครดดดดสปิริต
อากาศหนาวโครดๆๆๆๆๆ แต่ก็ยังคอสเสื้อแขนกุดกันหน้าตาเฉย

(โปรดสังเกตได้จากความแตกต่างของชุดที่เราใส่อยู่)

กะเหรี่ยงเนียนเข้าไปขอถ่ายรูป

เค้าลูบหัวเราใหญ่เลย แบบว่าคิดว่าเราเป็นเด็ก =w=""""""

กล้องเราจะขาดคอสซี๊ดไปได้อย่างไร

และจะไม่ลำเอียงแปะ 2 รูปได้อย่างไร~~^3^

(สเตล่ากะอาวล์น่ารักโครดๆ)

มารีโอเน็ต M รึป่าว(?) ถ้าจำไม่ผิด การ์ตูนเก่ามากๆ

ถ้าไม่มากะคุณพ่อ โดนลักกลับบ้านไปแล้วนะอีนู๋~~

(มีรูปคู่ที่อีนายน์ไปป้อเด็กด้วย แต่ไม่เอาลงเพราะแววตาหื่นเกินไป 555)

เจ๋งโครดดดด

เยอะโครดดดดดดดดด

GG เกือบครบตัวละครเลยมั้งเนี่ย

โพสอย่างทุ่มเท

แอบถ่ายคาเมร่าแมน...จ้องกันเองนะจ๊ะ

(ทำเบลอเพื่อความปลอดภัย)

Dragon Ball

พี่คล้าวและโจโคโบะ

ข้างในโจโคโบะเป็นคนจิงๆนะนั่น สุดยอดเลย...คนรุมเข้าไปถ่ายรูปเยอะมาก

Rozen >////< อย่างงามมมมมอ่ะ

รวมเข้าไปกี่เรื่องเอ่ย...ลองทายดู^^

DOA น่ารักเซะซี่~

ส่วนใหญ่สาวๆโมเอ้ที่ฉายเดี่ยวนี่อีนายน์ต้องไปแย่งต่อแถวถ่ายกะเหล่าคาเมร่าแมนหนุ่มๆ

ถ่ายซี๊ดแล้วมีความสุข ^o^~

Fate เปี๊ยนไป~~~

Powerpuff girl น่ารักสุดๆๆๆๆๆๆๆๆ

แต่อีนายน์แอบเกรง ข้างในนี่ผู้ชายหรือหญิงหว่า -_-?''''

เซเลอร์วีสุดยอด >w<b!!!!!!~~

คนนี้น่ารักมากๆ รอต่อแถวถ่ายตั้งนาน

คุณแรมโบ้x2

มองหาตั้งนาน ToT~~ กว่าจะเจอคนคอส Geass
แล้วก็เจออยู่คู่เดียวววว ทำม้ายยยยย~~!!! เรื่องนี้มันออกจะดังหนา
หรือเค้าแอบไปถ่ายรูปกันเองตามซอกตึกอยู่ฟระ หาไม่เจอ!!!!!!!!!!!!

แอบหลงท่านเรียวมะคนนี้ ~~

ทุกคนแอบรอรูปนี้กันอยู่ใช่ไหมล่ะ อิอิ

ซูมเข้าไป!!!! ให้เห็นความโมเอ้~~~~~~~~~\^o^/

เมดสาวสุดหล่อ(?)

ดูๆไปหน้าแอบคล้ายเจ้าอาร์ทเหมือนกันนะเนี่ย

จับอาร์ทแต่งเมดดีมะ อิอิ (ความคิดเริ่มชั่วร้าย)

ไม่เข้ากะชุดเมดเลย = ="" คือเค้าไปตอนเค้าจะสูบบุหรี่พอดี

- - ภาพนี้เด็กดีไม่ควรเลียนแบบนะจ๊ะ - -

....จบเอวังด้วยประการละฉะนี้....

ต่อไปก็คือ...ควันหลง Blog Tag

มาอัพอะไรป่านนี้ - -" เค้าเลิกฮิตกันไปแล้ว จนบล๊อกอุริเค้ามี tag Reverse กันแล้วเนี่ย

แต่ก็เอาเหอะ...รายชื่อผู้ที่แท็กตรู(เท่าที่เปิดเห็น)
ได้แก่...น้องยู คิคุ จ๊ะจ๋า ERROR และมีพีซซี่ตามทวงว่าตรูยังไม่อัพ 555

.

เรื่องที่ 1 : เป็นคนสายตาดีมาก(แบบไม่น่าเชื่อ)

ไปอ่าน Tag คนอื่นมาเห็นเขียนเรื่องสายตาสั้นมาหลายคนล๊ะ เราก็เลยเขียนเรื่องสายตาดีซะเลย (หัวเราะ) ทั้งๆที่เราเป็นคนใช้สายตาแบบไม่ถนอมมากๆ ทั้งอ่านการ์ตูนในที่แสงไม่ค่อยพอ เล่นคอมกันทั้งวี่ทั้งวัน เล่นเกม+ดูทีวีแบบใกล้มากและเคยเล่นเกมส์ออนไลน์แบบบ้าคลั่งอยู่พักหนึ่ง

แต่เคยไปตรวจสายตา(เมื่อนานมาแล้ว) ได้ผล 0.00 - -;;;คือเราไม่เคยสายตาสั้นก็เลยไม่ค่อยรู้เรื่องเลขเกี่ยวกะสายตาเท่าไหร่ แต่ก็เดาว่าคงไม่ได้ทั้งสายตาสั้น ยาวหรือเอียง แต่ถ้าตอนนี้ไปตรวจก็ไม่แน่นะ 5555 แต่โดยวิสัยการมองเห็นแล้วก็ไม่เคยมีปัญหาอ่ะ มองเห็นได้ทั้งระยะใกล้และไกล

จบแท็กเรื่องนึงไปอย่างเลวๆ (กร๊ากกกก) ก็มันไม่รู้จะเขียนเรื่องอะไรหนิ :P

. . . . . . . .

เรื่องที่ 2 : เคยวาดรูปถึงขั้นไปประกวดได้รางวัล

ตกใจกันล่ะสิ....อ้าว ไม่ตกใจหรอ =_=!!

สมัยก่อนนนนนนนนนนน....นู้นนนนนนนน ตอนประถม-ม.ต้นนู่นแน่ะ (มันนานจิงๆนะเนี่ย)
ชอบวาดรูปมากๆ แบบถึงขนาดเป็นศิษย์รักอ.วิชาศิลปะ แล้วก็ไปล่ารางวัลประกวดมาหลายที่มาก เคยได้ลงรูปที่วาดในนิตยสารด้วย(โปรดนึกภาพนิตยสารสำหรับเด็กที่เค้าชอบให้ส่งภาพกันไปน่ะ) แล้วตอนป.6 ก็เริ่มแอดวานซ์หันมาวาดรูปในคอมฯ (แต่สมัยนั้นมีแต่โปรแกรม Paintbrush อ่ะนะ ^^""") แล้วก็ได้ไปประกวดวาดรูปอีกจนได้รางวัลชนะเลิศมา

แต่พอจบป.6 ก็ย้ายโรงเรียนมาเรียนที่หอวัง โดนสกัดดาวรุ่งโดยอ.ยุวดีประจำห้องคอมฯตอนนั้น (อีนายน์จำแม่น แค้นฝังลึก 555) คือตอนนั้นมันมีโปสเตอร์แปะว่ามีการประกวดวาดรูปโดยใช้ Paintbrush แต่ให้ประกวดเป็นทีมๆละ 3 คน เราก็ไปถามเพื่อนว่ามีใครสนใจไหม แต่ในห้องไม่มีใครวาดรูปในคอมเป็นกันเลย เราก็เลยขอเพื่อนให้มาลงชื่อร่วมทีมเฉยๆ เดี๋ยวเราวาดคนเดียวเอง เราจำได้ว่ารูปนั้นเป็นรูปที่เราตั้งใจวาดๆมากๆ ถึงขนาดไปศึกษาโครงสร้างร่างกายช้างเพื่อจะได้วาดให้ถูกสัดส่วน (ตอนนั้นหัวข้อเป็นเรื่องการอนุรักษ์ช้างอะไรซักอย่าง) เราคิดว่านั่นเป็นรูปที่สวยที่สุดตั้งแต่เราเคยวาดมาเลย

แต่พอเอาไปส่งอาจารย์....อาจารย์กลับไม่ส่งรูปเราเข้าประกวดให้ด้วยเหตุผลงี่เง่า
ตอนแรกเราปริ้นไปส่งพร้อมดิสก์ อ.บอกว่าใช้ไม่ได้เพราะเราปริ้นรูปมาผิดขนาดที่กำหนด มันก็ง่ายๆอ่ะแค่ไปปริ้นใหม่มาก็จบจริงๆมะ อ.ก็บ่นๆๆๆๆบลาๆๆๆว่าปริ้นมายังงี้มันใช้ไม่ได้นะ มันผิดกฎจะส่งได้หรอ บลาๆๆๆๆๆๆ = =;;;;; คือก็แค่ไปปริ้นใหม่มาแค่เนี้ยอ.แกบ่นเหมือนมันเป็นการผิดกติกายิ่งใหญ่ พออีกวันเราก็ไปปริ้นใหม่มาส่งคราวนี้บอกว่า ไม่ส่งให้....เพราะอ.บอกว่าดูยังไงรูปนี้ก็เป็นการวาดรูปจากคนๆเดียว นี่เค้าให้วาดเป็นทีม 3 คนนะ บลาๆๆๆๆๆๆๆ วาดคนเดียวอย่างงี้มันใช้ได้ที่ไหน ไอ้เราตอนนั้นก็ใสซื่ออยู่ ก็ยอมรับกะอ.ไปว่าเพื่อนวาดในคอมกันไม่เป็น(แต่เพื่อนเราอีก 2 คนวาดรูปได้นะ) คือเราก็พยายามพูดว่ายังไงอ.ก็ช่วยส่งให้หน่อยไม่ได้หรอคะ ไม่ได้รางวัลอย่างไรก็ให้คณะกรรมการตัดสินเองอ่ะ แต่ไม่ว่าจะพูดยังไง สรุปก็คืออ.จะไม่ส่งให้น่ะแหละ

แล้วเรามารู้เหตุผลตอนหลัง เพราะมีเพื่อนมาบอก...ว่าที่อ.ไม่อยากส่งรูปให้เรา
เพราะทั้งโรงเรียนมีเราจะส่งรูปแค่คนเดียว อ.เลยขี้เกียจไม่อยากจัดการเรื่องให้เสียเวลา
เรานี่โมโหและโกรธมากๆ ตอนนั้นด้วยความเป็นเด็ก ก็เลยโกรธ..ตั้งใจกับตัวเองว่าจะไม่วาดรูปส่งเข้าประกวดหรือส่งไปที่ไหนอีกต่อไป

คราวนี้ก็เลยหันมาวาดรูปเล่นๆ เรื่อยๆ..........เรื่อยๆ......และชิวเกินไป - -"
แล้วก็ไม่มีแรงบันดาลใจ ก็เลยไม่ได้วาดรูปเลยตั้งแต่นั้นมา แล้วพอขึ้นม.4 ก็โหมเรียนพิเศษ มุ่งเอนทรานซ์ ไม่มีเวลา หยุดวาดรูปไปโดยสมบูรณ์

และแล้ว....เส้นทางการวาดรูปของอีนายน์ก็จบเอวัง

ตอนนี้ใครให้กลับมาวาดรูปให้ดูก็วาดไม่ได้แล้วนะ - -" อย่าแม้แต่จะคิดเชียว

. . . . . . .

เรื่องที่ 3 : ไม่กินนม ช๊อกโกแลต และน้ำอัดลม

จริงๆ เรื่องนี้ก็มีคนรู้กันไปบ้างแล้ว (ถ้าเคยได้ไปกินข้าวกะเรา)
แต่ก็จะเขียนเพราะหาเรื่องอัพ(อีกแล้ว5555)

ไม่กินนม....อันนี้นิสัยเสียแต่เด็ก = = ความสูงปัจจุบันก็เลยมีอยู่เท่าที่เห็น
เพราะไม่กินมานานมาก ก็เลยกินไม่ได้ พอกินนมเข้าไปจะอาเจียนหรือไม่ก็ท้องเสียทู้กที
เคยเรียนมาสมัยมัธยมเพราะน้ำย่อยในกระเพาะเรามันย่อยนมไม่ค่อยได้แล้วสินะ = ="

ส่วนช๊อกโกแลต...กินช๊อกโกแลตพวกเป็นแท่งๆ หรือเป็นช๊อกโกแลตทั้งก้อนไม่ค่อยได้
ไม่ได้ไม่กินเพราะกลัวอ้วนแต่อย่างใด แต่เป็นเพราะตอนเด็กๆชอบกินช็อกโกแลตมากกกก
กินโครดดดดเยอะ จนร้อนในปากเป็นแผล ตอนเด็กๆเจ็บปากมากจนร้องไห้ ก็เลยกลัวช๊อกโกแลตมาตั้งแต่นั้น แต่ถ้าเป็นพวกขนมรสช๊อกโกแลต หรืออะไรที่ใส่ช็อกโกแลตนี่กินได้ไม่มีปัญหา

น้ำอัดลม...อันนี้สาเหตุเหมือนกับช๊อกโกแลตเดี๊ยะ = ="""" แต่เกิดตอนโตแล้ว
สมัยม.ต้นชอบกินน้ำอัดลมมากกกกก แดกมันเข้าไป 24 ชม.ไม่ได้กินน้ำเปล่าเลย
สุดท้ายเป็นโรคแผลในกระเพาะ จนต้องเข้ารพ. หมอสั่งห้ามกินน้ำอัดลม ก็เลยเลิก
แล้วพอไม่ได้กินมา 2-3ปี ก็กลับไปกินไม่ได้อีก เพราะเวลาดื่มไปจะแสบท้องมาก แล้วก็ไม่อยากกินยาเคลือบกระเพาะอีกแล้ว เป็นโรคกระเพาะนี่ไม่สนุกเลยเพราะมันเรื้อรังยังไงก็ไม่หายขาด

. . . . . . .

เรื่องที่ 4 : .................ไม่มี

กร๊าซซซซซซซซซซ =w="""""' ก็มันอายอ่ะ

อายจิงๆนะเว้ย อ่านแล้วห้ามขำ!!!

.

.

ห้ามขำเด็ดขาด!!!!

.

.

Tag เรื่องที่ 4 : อยากคอสพี่คล้าว =///////=

ไม่ต้องกลับไปย้อนอ่านใหม่...ไม่ได้พิมพ์ผิด

รู้น่า....ว่าไม่คู่ควร แต่ก็ชอบอ่ะ
ชอบพี่คล้าวววววววมากๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ TTwTT ก็เลยกล้าขนาดคิดอยากจะคอส

ยังไม่ต้องเตรียมทำใจกันไป ยังไม่มีโอกาสคอสหรอกจ๊ะ ไม่ต้องเตรียมปีบรอกันนะจ๊ะ

เมื่อก่อนเราบ้าพี่คล้าวมากๆเลยอ่ะ จะว่าไงอ่ะ FF7 คือเกมที่เราเล่นแล้วประทับใจมาก
ตอนแอริธตาย เราเกือบร้องไห้เลยนะโว้ย ToT ตอนที่มีข่าวว่ามีน้ำยาชุบชีวิตนี่ เราอยากกลับไปเล่นใหม่มากๆ ถึงมีคนบอกว่าเป็นข่าวลือก็ตาม(แล้วก็เป็นข่าวลือจิงๆ ฮือออออ)

เราก็แอบชอบพี่คล้าวอยู่เงียบๆ ~~ อย่างตอนกิ๊ก ม่อน หรือกีคอส ไม่รู้หรอกว่าเราแอบตามสโตรกกดชัตเตอร์รัวมาก กร๊ากกกกกก

ตอนที่ FF Advent Children ออกนี่เราโซโฮกกกกกก ปาดน้ำลายแทบไม่ทันนนนนน

จริงๆแล้ว...ถ้าดูแนวเราออกจะรู้เลย ว่าเวลาเราคอสตัวเมียเรื่องไหน ก็แสดงว่าอีนายน์บ้าพระเอกหรือผู้ชายที่คู่กะตัวเมียเรื่องนั้นแหละ
(แต่ที่เราไม่คอสแอริธ เพราะเราชอบบบบบแอริธมากเกินไป แบบว่าออกแนวเทิดทูนก็เลยไม่กล้าคอส เมื่อก่อนนี่ถึงขนาดเกลียดเซฟี่และทิฟ่าเลย 55555)

.....จบแท็ก 4.......

(...........ทุกคนเงียบกริบ...........TTT-TTT............)

. . . . . . . .

เรื่องที่ 5 : เกือบไม่ได้มาเรียนต่อที่ญี่ปุ่น

เข้าเรื่องแอบเครียดซะแล้ว อืม...จะเริ่มยังไงดีน้า~ ก็คือเราก็วางแผนว่าจะมาเรียนต่อที่ประเทศญี่ปุ่นเอาไว้นานมากอย่างที่หลายๆคนก็รู้ จริงๆตอนแรกเรากะว่าจะมาญี่ปุ่นตั้งแต่จบ(ตอนเดือนเม.ษ.เลย) แต่ว่าเราเลือกที่จะมาเทอมเดือนต.ค.แทน เพราะพ่อแม่เราอยากให้อยู่รับปริญญา และเราก็อยากรับด้วยเช่นกัน

6 เดือนที่ว่างล่ะ....ทำอะไรดีเนี่ย....ระหว่างนั้นเราก็ได้ทำอากิบะ เรียนภาษาญี่ปุ่น เรียนโทเฟล แล้วก็เตรียมตัวจะมาเรียนต่อ บลาๆๆๆๆ

แต่แล้วก็เกิดเรื่องไม่คาดคิดตอน 2 เดือนก่อนจะมาญี่ปุ่น
....คุณตาเราไม่สบาย อืม...จะว่าไงล่ะ ปกติคุณตาของเราท่านเป็นคนที่สุขภาพแข็งแรงมาก แต่จู่ๆก็เกิดไม่สบายขึ้นมา จริงๆแล้วคุณตารู้สึกไม่ค่อยดีมาพักใหญ่ๆแล้ว แต่แอบไปหาหมอคนเดียว ไม่ยอมบอกที่บ้าน จนเกิดไม่สบายหนักต้องแอดมิด พยาบาลเลยโทรมาที่บ้านถึงได้รู้

ตอนแรกคุณหมอก็ไม่ทราบสาเหตุแน่ชัด แต่ระดับเกลือแร่ในร่างกายของคุณตาต่ำมากจนผิดปกติ ทำให้ท่านจะมึนหัวตลอดเวลา ถ้าให้เดินก็อาจจะล้ม คุณตาก็เลยต้องนอนอยู่ที่ร.พ.เป็นเดือนโดยมีพยาบาลพิเศษเฝ้า และแล้วก็อาการไม่ดีขึ้นจนต้องผ่าตัด....

ผ่าตัดเสร็จสิ้น คุณหมอให้คุณตาไปพักฟื้นที่บ้านได้ แต่ก็ต้องจ้างพยาบาลพิเศษมาคอยดู
อาการท่านก็ทรงๆ ทุกคนในบ้านต่างก็ไม่สบายใจ คุณแม่เองก็ไม่วางใจว่าอาการท่านจะทรุดเมื่อไหร่

วันหนึ่ง....คุณแม่ก็เรียกเรามาคุยว่า เรื่องไปเรียนต่อญี่ปุ่นไม่ไปแล้วได้มั๊ย แค่เรื่องคุณตาคุณแม่ก็เป็นห่วงมากแล้ว ถ้าเราไปเรียนต่างปท.ท่านก็ต้องมีเรื่องเป็นห่วงเพิ่มมากขึ้นอีก และไหนจะเรื่องค่าใช้จ่าย เพราะก็ไม่รู้ว่าถ้าเกิดอาการคุณตาจะต้องเข้ารพ.หรือต้องผ่าตัดอีกหรือเปล่า.....

......เราเข้าใจ.......เข้าใจ.........เข้าใจ........และเข้าใจ
เราเองก็ไม่อยากไปต่างปท.ทั้งๆที่คุณตาไม่สบาย เราทั้งเป็นห่วงคุณตา และก็ไม่อยากทำให้พ่อแม่เป็นห่วง

แต่เราก็เสียใจ.......เสียใจมาก.........
การมาเรียนต่อญี่ปุ่นเป็นความฝันของเรา เป็นแรงผลักดันให้เราตั้งใจเรียนมาถึงทุกวันนี้
เรารู้ตัวตั้งแต่ปี 1 แล้วว่าเราไม่ชอบสาขาที่เราเรียนอยู่เลย แต่ว่าที่จุฬาไม่มีการให้ย้ายสาขา เราเองก็ไม่อยากเสียเวลาเอนท์ใหม่ เราก็อดทนเรียนมาจนจบ และเราก็หวังว่าการมาเรียนที่ญี่ปุ่น เราคงจะได้พบตัวเองหรือค้นพบสิ่งที่เราอยากเรียน ได้มาเปิดโลกใหม่ เส้นทางใหม่ๆที่ไม่ใช่เส้นทางที่เพื่อนเราในคณะเดินกันไป

ถามว่าไปประเทศอื่นไม่ได้หรอ? ตอบเลยว่าได้สิ....
แต่ว่าการจะเลือกประเทศในการเรียนต่อมันไม่ใช่เรื่องง่าย เราเลือกประเทศนี้เพราะเราชอบญี่ปุ่น ชอบภาษา ชอบอะไรหลายๆอย่างและเราคิดว่าเราสามารถใช้ชีวิตอยู่ในประเทศนี้ได้โดยมีความสุขและมีแรงผลักดันในการเรียน

เราเสียใจมาก.......เหมือนทุกอย่างมันพังทลาย
เรารู้ว่าการที่เราไม่ได้มาเรียนต่อญี่ปุ่นนั้นมันไม่ใช่เรื่องเลวร้ายที่สุดในชีวิตเราหรอก ชีวิตยังอีกยาวไกล แต่เราตั้งใจและเตรียมตัวกับการเรียนต่อมานานมาก ตอนแรกที่บ้านก็ไม่ได้อนุญาตให้มาหรอกนะ แต่จนคุยแล้วเค้าอนุญาตเราถึงเริ่มเตรียมพร้อมสำหรับการมาและเราก็ไม่ได้คิดเผื่อถึงทางเลือกอื่นหากไม่ได้มา

ถือว่าเป็นบทเรียนราคาแพงเลยล่ะ....คนเราอาจจะประสบเหตุการณ์ไม่คาดคิดขึ้นได้เสมอ
เราต้องเผื่อใจไว้ทุกอย่าง ถึงแม้ความเป็นไปได้มันจะสูงมากๆ แต่มันก็ยังมีโอกาสผิดพลาดได้เสมอ เราพลาดเองที่ไม่คิดเผื่อไว้ให้รอบคอบ

ตอนที่เค้าเรียกเรามาคุยเรื่องนี้ เราจำได้แม่นเป็นวันก่อนโอนเงินค่าเทอม
แค่โอนเงินค่าเทอมจบ.....การทำเรื่องมาเรียนต่อของเราก็จะเสร็จสิ้น ประมาณว่าแค่เราเตรียมแพคของก็มาได้เลย วันนั้นเราช๊อกมาก ไม่คาดคิดมาก่อน

อยากจะขอมาเรียนต่อมากๆ......อยากจะดื้องอแง จะมาเรียนต่อให้ได้
แต่ก็.....ทำไม่ได้.......มันไม่ได้......พูดอะไรไม่ออก

.

พูดอะไรไม่ออกเลย.....มีแต่น้ำตา

.

พล่ามมาตั้งยาว.....
ถามว่าทำไมตอนนี้ เราถึงได้มาอยู่ที่นี่ล่ะ ?

ก็เพราะ พ่อแม่รักเรามากๆน่ะสิ........

หลังจากนั้น เค้าก็บอกว่าอนุญาตให้เรามานะ.....แต่ว่าเค้าอยากให้มาเรียนแค่เทอมเดียวแล้วรีบกลับเลย

มันก็เป็นเหตุผลที่ทำให้เราทำงานพิเศษอยู่ทุกวันนี้
เราไม่อยากรบกวนที่บ้านอีกแล้ว อยากหาเงินส่งตัวเองเรียนต่อด้วยตัวเอง

ก็พยายามอยู่นะ^^ แต่ยังไงเรื่องเรียนก็สำคัญที่สุด ถ้าทำงานหนักมากไปก็เหนื่อยมากจนไปหลับในห้อง
- -" หรือไม่ได้ทำการบ้าน

ตอนนี้ก็แย่หน่อย แต่ก็ต้องพยายามทั้งเรื่องเรียนและทำงานพิเศษ
(แต่อีนายน์สู้คร่า~~~~~)

ปกติจะเห็นในบล๊อกว่าเราไปมาหลายที่มากกกกกกกก
เราอยากใช้ชีวิตที่นี่ให้คุ้มที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้ อยากจะทำอะไรหลายๆอย่างอย่างที่ฝันไว้เพราะไม่รู้อนาคตจะได้ทำหรือเปล่า

แต่ก็ต้องพยายามในปัจจุบันให้ดีที่สุด เพื่ออนาคตด้วย



.

ไหนๆก็พูดแล้ว คนที่ไปส่งเราที่สนามบินวันนั้น ถ้าเข้ามาอ่านเราก็ขอโทษด้วยจริงๆนะ
วันนั้นเราไม่ค่อยได้ไปคุย แล้วก็เข้าเกทไปทั้งๆที่ยังไม่ทันได้ลากันดีๆเลย

เพราะเราโดนพ่อแม่โมโหใส่เรานิดหน่อยน่ะว่ามัวแต่คุยเล่น ถ่ายรูปเด๋วเข้าเกทไปไม่ทัน
ก็นะเราก็รู้แหละว่าเค้าก็ไม่อยากให้เราไปอยู่แล้ว แต่ว่าเราจะไปไกลหูไกลตาทั้งทีก็ไม่ได้ลาพ่อกะแม่ดีๆเลย เราก็เลยร้องไห้ อืม....สาเหตุของการร้องไห้มันต่างจากคนอื่นๆที่ลาพ่อแม่ไปเรียนต่อนะเนี่ย

เราดีใจจริงๆที่มีออมเป็นเพื่อนมาด้วย และคนที่มาส่ง....เราดีใจจริงๆนะที่ทุกคนมาทั้งๆที่เวลามันไม่สะดวกเอาซะเลย ขอบคุณมากๆและขอโทษด้วยนะ

.

ขอโทษด้วยที่จบบล๊อกแบบเครียดๆ^^"

อยากเขียนเรื่องอื่นปิดท้ายแทนแต่เสียเวลาไปมากแล้ว
ขอตัวไปทำการบ้าน อ่านหนังสือก่อนล่ะจ้า~

พรุ่งนี้ก็ทำไบท์อีกแล้ว T-----T

GO GO!! Baito!!!!!~~

.

ปล.ได้รับของร้อน และของฝากของทุกคนจากจินเรียบร้อย

ขอบคุณมากมายนะค้าบบบบ >/\<~~~