วันนี้ไปรับผลสอบมาล่ะ...
เกรดออกมาโอเค แต่ Class Attendance ไม่ผ่าน....

.

เค้ากำหนดให้ Class Attendance อย่างน้อย 90% แต่เราได้...............89.2
89.2 =[]=!!!!!! ทำมายยยยยยยยยยยยยย!!!!!!!!!!!! ทำไมซวยขนาดนี้พลาดไปวืดเดียว

ก็แค่เดือนธ.ค.ป่วยการเมือง แต่พอเดือนมกรากะกุมภาดันเสร่อป่วยจริง - -" เลยหยุดเยอะไปหน่อย (น่าสงสารมันดีไหมเนี่ย)

.

สุดท้ายเลยต้องนั่งเขียน essay ส่งอาจารย์ (ประมาณเรียงความสำนึกผิดอะไรเทือกนั้น)นั่งเขียนอยู่ 3 ชม. โอ้ยยยย.......วันนี้ตรูจะรีบไปทำวีซ่า Re-entry T^T

อาจารย์แอบแซวอีก....ワラパンさん...１パーセント作文ですね。　หนูขำไม่ออกนะคะเนี่ยอาจารย์ o(Ω□Ω)o ก็อาจารย์นั่นแหละแค่หนึ่งเปอร์เซนต์ก็ไม่ยอมหยวนให้หนู ＴＴ^ＴＴ

.

กว่าจะได้ออกจากโรงเรียนก็บ่ายโมงกว่าๆ ไปถึง Immigration บ่ายสอง......
ตอนหยิบบัตรคิว แทบร้องจ๊ากกกก....มันเขียนว่ามีคนรออยู่ก่อนคุณ 230 คน ..หึหึหึ

หลับรออยู่ 2 ชม. ป้ายมันเขียนว่าปิดทำการตอน 16.00
มองนาฬิกา....เฮ้ยยยย =[]=;;; 3 โมง 50 แล้วแต่ยังมีคิวรอกว่า 100 ชีวิต

ยังดีเค้าไม่ไล่กลับบ้านไป คนที่กดบัตรคิวแล้วก็ได้รออยู่ทำต่อ

.

ออกมาจากต.ม.ก็เกือบ 5 โมง .....วิ่งขึ้นรถไฟแทบไม่ทัน เพราะวันนี้ต้องไปทำงานพิเศษตอนทุ่มนึง

รีบกลับบ้าน กินข้าวแบบแดกด่วนภายใน 7 นาทีแล้วก็ต้องวิ่งกลับมาขึ้นรถไฟอีก
จะไปที่ทำงานเลย ไม่กินข้าว เด๋วโรคกระเพาะก็แดกตรูอีก
ซึ่งระยะทางจากหอถึงสถานีรถไฟใช้เวลา 10 นาทีญี่ปุ่นเดิน (ถ้าเวลาไทยเดินจะนานกว่านี้ อีแก้มก็จ้ำเข้าไปสิ)

วันนี้พยากรณ์อากาศบอกว่าตอนค่ำฝนจะตกซะด้วย ออกจากหอปุ๊บก็ฝนเริ่มลง ลมเริ่มแรง
โอ้ยย...ไม่อยากไปทำงานเลยให้ตาย　TwT ในใจก็คิดอยู่ว่าวันนี้โทรไปขอลาหยุดดีไหมว้า วันนี้เหนื่อยทั้งวันแถมอากาศไม่ค่อยดีอีกตังหาก

แต่ก็กัดฟัน...เอาวะ สู้ๆ!!! ทำงานหาเงิน เพื่ออนาคต
รีบวิ่งขึ้นรถไฟเพื่อไปให้ทันเวลา มัน...เหนื่อยจริงๆนะเฟ้ยให้ตายสิ เล่นเอาหอบหายใจไม่ทันเลย

.

พอลงจากรถไฟก็รีบวิ่งไปที่ทำงานอีก หอบอย่างแรงแต่ก็ไปถึงทันเวลา
พอไปถึงที่ทำงานเราก็ทักทาย Ｏｈａｙｏ～！ ตามปกติ

แต่เทนโจ้(ผู้จัดการร้าน)ทำหน้างงๆใส่....แล้วพูดว่า....คิวมาทำงานเป็นพรุ่งนี้ไม่ใช่หรอ?
ไอ้เราก็หัวเราะตอบว่าเทนโจ้อย่ามาล้อเล่นกันอีกแล้ว (เพราะว่าเทนโจ้คนนี้แม่งชอบพูดล้อเล่นบ่อยๆ)

เทนโจ้ก็พาเราไปดูที่ตารางพนักงานบอกว่าวันนี้ไม่มีคิวนะ.....เออ....มันก็ไม่มีจิงๆแหละ
เราก็ถามว่าเทนโจ้ลืมรึเปล่า หนูส่ง schedule ไปว่าทำงานวันจันทร์ พุธ ศุกร์นะ

แต่เทนโจ้บอกว่าตารางงานบางทีอาจไม่ได้เป็นไปตาม schedule ที่ส่งนะ
พนักงานต้องมาเช็คตารางเวลาที่เทนโจ้จัดให้อีกที

.

เออ.........ตรูก็รู้แหละ แต่อาทิตย์ที่แล้วลืมเช็คนี่หว่า....

สรุป....วันนี้กรูรีบวิ่งมาทำไมฟระ Ｔ－Ｔ*
โอ้ยยยยยย.....โกดดดดดตัวเองงงงงงงงง งี่เง่าๆๆๆๆๆ ไม่ยอมเช็คตารางก่อน

ก็รู้แหละนะว่าไปโทษเทนโจ้ไม่ได้หรอก.....แต่ว่าความรู้สึกตอนวิ่งมาถึงร้านอย่างเหนื่อย แล้วรู้ว่าวันนี้ไม่ต้องทำงาน มันแทบจะล้มทั้งยืนเลย

ก็ไม่ได้อยากทำงาน ไม่อยากทำแล้ว เบื่อ!!.....เหนื่อย!!......หิวข้าว!!!
ตอนนั่งรถไฟมาก็คิดอยู่ตลอดว่าวันนี้โทรไปลาป่วยดีไหมนะ ไม่อยากไปทำงานเลย เหนื่อยแล้ว แต่ก็บอกกับตัวเองว่า ต้องอดทนๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ ไม่ไปทำงานแล้วจะหาเงินจากไหน สัญญากับตัวเองแล้วไม่ใช่หรอว่าจะไม่รบกวนที่บ้านไปมากกว่านี้

.

เออ....แล้ววันนี้อากาศแม่งก็ช่างเป็นใจซะเหลือเกิน
ดันเป็นวันที่พายุเข้าอีก ขอบใจนะ...ตอนออกมาจากร้านนี่อย่างช๊อกกกกกกกกกก

นึกถึงตอนโนบุและชินฝ่าพายุไปหานานะกับฮาจิเพราะอยากเห็นเจ้าฮาจิใส่ชุดยูคาตะ

...............

ประสบการณ์ครั้งแรกกับลมฝน　53km/ชั่วโมง.....

เป็นครั้งแรกที่พกร่มมาเหมือนกันแต่ไม่มีประโยชน์...เพราะยิ่งกางร่มแล้วยิ่งแย่ ลมจะพัดปลิวเอา

เป็นครั้งแรกที่ลมตีหน้า แล้วเจ็บโครดดดดดดด แทบลืมตาไม่ขึ้น

เป็นครั้งแรกที่จะวิ่งฝ่าฝนไปอีกตึกนึง แล้ววิ่งไม่ไปเพราะลมต้านเอาไว้

เป็นครั้งแรกที่ถ้ายืนเฉยๆแล้วอาจหงายหลังเอาได้

.

.

เป็นครั้งแรก....ที่รู้สึกเหนื่อยมากเหลือเกิน

เหนื่อยจนเริ่มท้อ....

.

.

ก็แค่วันๆนึงที่อากาศไม่ค่อยเป็นใจแล้วก็ดันซวยไม่มีตารางทำงานเท่านั้นเอง

ทำไม ?

ตอนเดินกลับบ้านมันถึงรู้สึกหมดแรงขนาดนี้....

ทำไมรู้สึกเหงาขนาดนี้.........คิดถึงบ้านขนาดนี้นะ ?

.

คนข้างๆคงจะงง ว่าทำไมไฟเขียวแล้ว แต่อีนี่ถึงยืนนิ่งไม่ข้ามถนนไป มัวแต่ยืนเหม่ออยู่ได้

อยากหัวเราะทั้งน้ำตาให้กับวันซวยๆของตัวเองจัง

แต่ก็ขำไม่ออก และก็ไม่ร้องไห้ด้วย

.

ฝนมันเปื้อนหน้าแทนน้ำตาของเราแล้ว

ฟ้ามันร้องแทนเสียงหัวเราะของเราแล้ว

.

เข้มแข็งๆ..ฉันจะต้องเข้มแข็ง....ฉันจะต้องพยายาม.....ฉันจะต้องอดทน

......ท่องเอาไว้นะ.......

.

.

ป๊าคะ...แม่คะ....หนูเหนื่อย หนูอยากกลับบ้านแล้ว.....

.

Dad...,..Mom....I really wanna go back home

......Miss you SO MUCH......

.

.

.

ฮะๆ...ยังไงก็หนีความจริงไม่ได้หรอก พรุ่งนี้ก็ยังต้องตื่นเช้าไปโรงเรียนอีก

เซ็งจังเลย....พี่ทิพย์กับพี่เจี๊ยบกลับไทยไปแล้ว TT-TT

PS.กร๊ากกกกก TwT อยากหัวเราะจริงๆละทีนี้ ไปเปิดบล๊อกคนอื่นอ่านมา ได้เรื่องซวยเพิ่มขึ้นอีกอย่างแล้ว